REVIEWS AFTER ALL THE PARTY YEARS (2025)
DE VOLKSKRANT, 24 January 2025: 4**** (Menno Pot)
OOR, 16 January 2025: 4**** (John Denekamp)
LUST FOR LIFE, February 2025: 5***** (Chris van Oostrom)
HEAVEN, February 2025 (Joop van Rossem)
ALTCOUNTRY.NL, 24 January 2025: 4**** (Hugo Vogel)
Ruim zes jaar na Skywriting komen The Yearlings met een nieuw album, hun vierde, After All The Party Years (Lonely Sounds/Sonic Rendezvous). 6 jaar wachten, maar dan heb je ook wat. 10 songs in 40 minuten. Het Utrechtse kwintet knalt er gelijk in met Medicine Ball, een song geschreven naar aanleiding van de de overwinning van Joe Biden in 2020: “What a night, what a night/ they will be gone/ Can’t believe the winner really won”. Maar ja, kan die opluchting lang duren? Nee dus, inmiddels is Trump terug en hebben we in Nederland ook een kabinet dat niks klaarspeelt. Lastig om je daartoe te verhouden. Zware gitaren geven lucht aan dat gevoel. The Yearlings zijn op dit album iets meer richting gitaarpop geschoven. Ietsje minder roots dan op de voorgangers. Het levert fijne rock op met rinkelende danwel gruizige gitaren, waar nog wat restjes altcountry doorheen geweven zijn. Een pedal steel, een mandoline. Wat sowieso gebleven is, zijn de mooie koortjes op zijn tijd van gitaristen Olaf Koeneman en Niels Goudswaard. Luister maar eens naar Live With Laughter, bijna Beach Boys-achtig, terwijl het gitaarspel REM in herinnering roept. Dat laatste gebeurt ook in That’s Where We Are. Het zijn sowieso heerlijke nummers die zich bij meerdere speelbeurten tussen de oren metselen. En zo zijn The Yearlings uitgegroeid tot precies dat wat de Nederlandse rootsscene nodig heeft: een volwassen band die het rootsy tegenwicht biedt aan die andere Nederlandse klassegitaarbands zoals Johan en Daryll-Ann.
DE KRENTEN UIT DE POP, 31 January 2025 (Erwin Zijleman)
Liefhebbers van Amerikaanse rootsmuziek met een stevige gitaarinjectie, die nog niet hebben geluisterd naar After All The Party Years van The Yearlings, lopen het risico een geweldig album te missen. De Utrechtse band maakte sinds de prille start van dit millennium slechts vier albums, maar ze zijn allemaal heel erg goed. Het vorige week verschenen vierde album is wat mij betreft de beste van het stel. De band kan nog altijd uitstekend uit de voeten met de inspiratie uit de Amerikaanse rootsmuziek, maar is dit keer ook niet vies van een wat stevigere rockinjectie, wat fantastisch uitpakt. Ik heb een mooi rijtje alt-country klassiekers in de kast staan, maar dit album is echt niet minder.
Van de Nederlandse band The Yearlings besprak ik ruim zes jaar geleden het album Skywriting. Ik noemde het na een stilte van een kleine veertien jaar verschenen derde album van de band een rootsplaat met internationale allure en dat was het absoluut. De mix van countryrock, rootsrock en alt-country riep bij mij associaties op met onder andere The Byrds, Big Star, The Eagles, Crosby, Stills, Nash & Young en van iets recentere datum The Jayhawks en dat is nogal wat.
Het is wederom een tijdje stil geweest rond de Utrechtse band, maar met After All The Party Years verscheen vorige week eindelijk weer een nieuw album van The Yearlings, het vierde album in een kleine 25 jaar tijd. Heel productief is de Nederlandse band dus niet, maar met de kwaliteit van de eerste drie albums was niets mis en ook album nummer vier is weer een prachtalbum geworden.
The Yearlings hadden dit keer maar een kleine minuut nodig om me compleet omver te blazen. Na een kleine minuut ontsporen immers de gitaren op het album en maakt de Utrechtse band de mooiste Amerikaanse rootsmuziek met een rockimpuls die ik de laatste tijd heb gehoord. Ook op haar nieuwe album citeert de band weer uit de archieven van de countryrock uit de jaren 70 en de alt-country uit de jaren 90, maar ook het wat stevigere gitaarwerk wordt niet uit de weg gegaan, wat de band ook wat richting American Underground en de muziek van bijvoorbeeld R.E.M. duwt.
Openingstrack Medicine Ball klinkt als het soort Amerikaanse rootsmuziek en rockmuziek dat het in de jaren 90 heel goed deed op de Amerikaanse radiostations die je destijds tijdens een roadtrip opzocht, maar de songs van The Yearlings zijn een stuk memorabeler dan de meeste songs die je destijds op de radio hoorde.
Het is de verdienste van het geweldige gitaarwerk van de gitaristen van de band, maar ook de ritmesectie van de band speelt fantastisch, terwijl de bijdragen van de toetsen en orgels zeer functioneel zijn. After All The Party Years is een album waarvan je alleen maar ongelooflijk blij kunt worden, maar het is ook een heel erg goed album.
In iedere song tekent de band weer voor een net wat ander geluid. Het is over het algemeen een redelijk vol geluid met meerdere lagen gitaren, maar desondanks komt alles helder uit de speakers. Het is razend knap hoe de Utrechtse band schakelt tussen rootsmuziek en rockmuziek en het resultaat klinkt echt bijzonder lekker.
In muzikaal opzicht is After All The Party Years niet te versmaden en de songs zijn allemaal even aansprekend, maar de band heeft nog meer te bieden. The Yearlings kan beschikken over meerdere getalenteerde zangers, die hun stemmen ook prachtig combineren in harmonieën, die me meer dan eens aan The Jayhawks doen denken. De harmonieën van The Jayhawks waren voor mij het hoogtepunt van de eerste alt-country golf, maar hetgeen The Yearlings er ruim 30 jaar tegenover zet is zeker niet minder.
Zeker wanneer je After All The Party Years met wat steviger volume of met de koptelefoon beluistert komen de gitaren van alle kanten en als dan ook nog eens een pedal steel opduikt weet je echt niet meer waar je het moet zoeken. Iedereen die de vorige albums van The Yearlings kent, weet hoe goed de Nederlandse band is, maar op haar vierde album doet de band er ook nog eens een schepje bovenop. Hier moeten ze in de Verenigde Staten maar eens snel naar gaan luisteren, want zo goed als dit heb ik dit soort muziek al tijden niet meer gehoord.
MUZIEK OP LOCATIE, 27 January 2025: 9/10 (Bart Ebisch)
Utrechtse band na zes jaar terug met jaarlijstjesplaat
Wat is er gebeurd met The Yearlings?, denkt de achteloze luisteraar, als hij na de mysterieuze intro getrakteerd wordt op stevige countryrock, met regelmatig de nadruk op rock, ook wel indie-rock genoemd. Dat is het grote verschil met de meer strelende voorganger Skywriting uit 2018. Het antwoord op de vraag luidt de titel: After All The Party Years. Er braken daarna minder leuke tijden aan. Corona hebben we inmiddels achter de kiezen, maar de oorlog in Oekraïne woedt nog steeds en met Gaza kwam er nog meer inhumaniteit bij. Neem daarbij hard labeur bij songschrijver/gitarist/zanger Olaf Koeneman en het eerdere antwoord krijgt de gewenste duiding. De grimmig-donkere hoesfoto laat het zien. Alle kommer en kwel wordt eruit geperst te beginnen op opener Medicine Ball, met machtig slidegitaarspel van Bertram Mourits, waarmee de alleskunner (hij speelt ook pedalsteel en toetsen) ook afsluit op het furieuze Torn Bags of Asian Takeout, die samen met het fraai-melodieuze Your Silhouette halverwege het fundament vormen van deze jaarlijstjesplaat.
Dé radioliedjes op After All The Party Years zijn Blistering Clouds, waarop de grote invloed vanaf het eerste moment, R.E.M., tot ontlading komt en de indie-rocker een met stekelige gitaarriff van Koeneman, That’s Where We Are. Wat tovert sombermans toch mooie gitaarlijnen en ademende solo’s tevoorschijn. Hoor het onweerstaanbare riedeltje halverwege het Byrds-achtige Here Is Your Life, en je begrijpt dat Koeneman dringend op zoek was naar tegengif. Of neem End Game waarop hij met enkele repeterende noten, wederom ondersteund door het orgel van Bertrams, een genadeloze gitaarfinale inleidt, die helaas onverwacht snel tot een einde komt. Zo eindigt Torn Bags of Asian Takeout ook met een fadeout, terwijl je als luisteraar vurig hoopt op een big bang. Of is het dat The Yearlings ons willen doen geloven dat het einde nog niet in zicht is. Dat zou pas fijn zijn.
PLATO MANIA, 19 February 2025 (Dennis Dekker)
Fans van The Yearlings uit Utrecht, noemden deze band de afgelopen jaren de Big Star van de lage landen. Sprankelende pareltjesrock, uiterst melodieuze rootsglimmers. Dat werk. Toch voegt dit vierde album (hun vorige Skywriting stamt uit 2018) een nadrukkelijke extra muziekdimensie toe. Het is melancholischer, donkerder. Maar toch ook hoopvol. Meer zoals de schurende, ruwere composities van Teenage Fanclub of R.E.M. zeg maar. Zo, nu heeft de Utrechtse indie-band meteen een nieuw lage landen-vergelijking te pakken. Dat moet ook, want After All The Party Years is wederom een steengoed album geworden. (Dennis Dekker)
WRITTEN IN MUSIC, 26 January 2025: 4**** (Cis van Looy)
De in 2008 opgedoekte formatie The Yearlings hield het in 2008 voor bekeken. Een onverwachte reünie met originele leden van de Utrechtse formatie resulteerde in Skywriting, een meesterlijk album gevuld met melancholische rootspop.
Die periode ligt ondertussen ruim zes jaar achter ons. In de tussentijd volgden desastreuze gebeurtenissen elkaar op, corona, uitzichtloze oorlogsconflicten, de klimaatverandering en machtswellustige presidenten en topondernemers zonder scrupules. Ingrijpende gebeurtenissen die songwriter Olaf Koeneman en zijn Utrechtse kompanen geenszins onberoerd laten en naar een nieuw werkstuk leiden.
De blauwe luchten boven weidse landschappen van Skywriting zijn nergens te bespeuren, grauwe tinten van sepia, roestbruin tot donkere oker overheersen op de platenhoes en ook de muziek vertoont een rauwere, intuïtieve benadering, dat wordt meteen duidelijk in Medicine Ball.
De gitaartjes en ander snarenwerk van zanger Koeneman in combinatie met de door Bertram Mouris aangeleverde pedalsteel en slide partijen ondersteunen klaaglijke zang. De harmonische zangpartijen blijven gelukkig intact maar drijven onveranderlijk op een onheilspellende onderstroom. In het ritmische Blistering Clouds duiken tussen het knappe snarengespin even harmonicaflarden op.
Een slepend At My Table wordt aangestuurd door een melodieuze combinatie van orgel en helder priemende gitaren. In Live With Laughter ontwaren we naast harmonische gezangen fraai gitaarwerk dat leunt op die uit de duizenden herkenbare Byrds-signatuur, fraai vermengd met zweverige steelklanken. De fraaie instrumentatie van Your Silhouette eist de aandacht op vanaf de eerste beluistering.
Time to embrace reverse technology / CD’s I was I fan now please the garbage man / it’s thirty-three or forty-five / feels like I started another life. Het naar de titel refererende End Game lonkt naar het vroegere werk van R.E.M., evenals That’s Where We Are en Walking Somewhere. De combinatie van sprankelende gitaartjes met toestsenwerk levert nog fijne momenten op, luister maar eens naar Here is Your Life. Het afsluitende epos Torn Bags Of Asian Take Out is een accuraat relaas van de huidige tijdsgeest op al even verschroeiende slideuithalen. Na al die tijd bijzondere sterk werk van deze ‘eenjarigen’.
WONOBLOG, 30 January 2024 (Wout de Natris – van der Borght)
The Yearlings released two albums and played numerous shows before its breakup in 2006. In 2025 the band is ready to release its second album since reforming in the second half of the 10s. With the addition of Martijn Vink the band has released its new album, After All The Party Years. Listening to the album, I’d say the party only just begun.
The Yearlings play music that must be linked to the U.S. It sounds like Ryan Adams, a countrified version of R.E.M, The Jayhawks. Alternative country rock, something like that. My inclination is to put rock first though. The Yearlings do not mind to put guitars first, propped up by a solid rhythm section. A warm Hammond escapes every once in a while adding a special sauce over the music. Over it all singer Olaf Koeneman wraps his melancholy voice. A minor key definitely is his favourite environment.
That is often where beauty is found in music. It is not hard to discover beauty on After All The Party Years. Take ‘Live With Laughter’. A Beatlesque moment or two is graced with a slide guitar played by Bertram Mourits and the Rickenbacker guitar sound of Martijn Vink, who brings in that typical The Byrds sound into the song. With Niels Goudswaard also playing guitar, that makes four guitarists in the band. That is even more than the Southern rock bands of old. Yet, not for a second I get the impression they are in each others way.
If I have to use one word to describe the album, it’s warmth. In that there is a kinship to formerly from Utrecht band The Maureens, where Vink used to play in until 2023. The Yearlings musically is a far more direct band. The band rocks more. Both dip their writing pen into the same well in the U.S. though, one where the water is warm and pleasant. Both play music that can be identified as anywhere between now and decades ago. Music for the ages as it were. Not what is popular in the mainstream, yet has fans all over the world. There will be people everywhere who will enjoy this album.
I had not heard any of the previous albums by The Yearlings as far as I can recall. I’m almost certain I saw The Gasoline Brothers, an in between The Yearlings band, play a support show in Utrecht, years ago. I’m near certain that if I had heard one of these albums, I would have written about them. In any case, After All The Party Years is a perfect introduction.
FILEUNDER, 10 February 2025 (Janine Kamphuis)
Eigenlijk bestaat de Utrechtse alt.country-band The Yearlings al ruim 25 jaar. Feitelijk moet je daar dan weer 12 jaar van aftrekken, want de band stopte in 2006 om in 2018 ineens weer terug te komen met het ijzersterke album Skywriting. Vervolgens namen ze weer een pauze van 7 jaar om nu opeens weer ten tonele te verschijnen met After All The Party Years. Het is pas hun vierde album, maar het lijkt wel alsof deze band een diesel is die langzaam op gang komt en met de jaren steeds beter wordt. Ik sprak zeven jaar geleden over Skywriting al van een glorieuze come-back, maar met After All The Party Years hebben ze zichzelf overtroffen. Melancholie, melodie en samenzang zijn nog steeds de hoofdingrediënten van de americana van de Utrechters, maar ditmaal rocken de gitaren wat harder. Dat zal mede komen door de toevoeging van extra gitarist Martijn Vink. Goede keuze, het klinkt geweldig en catchy. De gitaarmuren zijn lekker stevig in “Medicine Ball” en afsluiter “Torn Bags Of Asian Takeout”, maar het blijft melodieus en wordt nooit een brij. De pedal-steel gitaar van Bertram Mourits is prominent aanwezig in “Live With Laughter” en “End Game” en brengt de country in de rootsrock van The Yearlings, maar alt.country kun je dit album eigenlijk niet meer noemen. Het doet denken aan de The Jayhawks, R.E.M., Teenage Fanclub en Sugar van Bob Mould in een blender. Daaruit komt melodieuze jingle jangle rootsrock om je vingers bij af te likken. Nu The Yearlings met After All The Party Years een fantastisch en misschien wel hun beste album gemaakt hebben, hoop ik dat we niet weer zo lang hoeven te wachten op een vervolg. Met After All The Party Years zullen trouwe fans van The Yearlings zeer tevreden zijn, maar er zullen zeker nieuwe liefhebbers bijkomen. Dat zal na al die jaren tijd worden, de status van het best bewaarde geheim van Nederland zijn ze ver voorbij.
LIVE REVIEWS (2025)
3VOOR12, 28 Januari 2025 – Show: Ekko, 24 January 2025 (Wouter Bal)
“Liefhebbers van de betere alt.country in Nederland weten dat The Yearlings al decennia tot de absolute vaderlandse top van het genre behoren. Productief zijn ze echter niet, waardoor het vaak erg lang wachten is tot er weer nieuwe muziek te beluisteren valt. De geduldige luisteraar wordt dan vervolgens wel beloond met liedjes die jarenlang hebben kunnen rijpen en groeien. Zondagmiddag presenteerde de band zijn vierde album After All The Party Years in een uitverkocht EKKO.”
“The Yearlings blijken na 23 jaar nog even relevant als in 2002 en weten deze matinee om te bouwen tot een gloedvol feestje. De heren beloven overigens plechtig dat het niet weer zeven jaar zal duren voor ze met een nieuw album op de proppen komen. We gaan het zien. Sommige dingen worden nu eenmaal beter met de jaren en blijken het wachten meer dan waard.”
MAKE A FUZZ, 1 February 2025 – Show: Ekko, 24 January 2025 (Victor Hijl)
“Er is mooi en met veel enthousiasme gespeeld en er ligt een prachtige nieuwe plaat met mooie volwassen nummers. Ook de naborrel heeft de sfeer van een gezellige Utrechtse middag ‘onder bekenden’ en vanaf de lancering in Ekko gaat de band in februari op tournee. Gaat dat zien.”
Check out the reviews for our album Skywriting (2018).